خلوتی با محتشم کاشانی
قصیدهٔ شمارهٔ ۷۴ - وله ایضا
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به صبر یافت نهال امید نشو و نمائیفتاد پادشهی عاقبت به فکر گدائی
۲
گدا به خسروی افتاد کز حمایت طالعفکند ظل همایون برو بزرگ همائی
۳
سری که بود ز پستی گران رسید به گردونچو ماه شد علم از عون آفتاب لوائی
۴
به گل فرو شده خاشاک بحر غم بسر آمدز نیم جنبش دریای لطف لجه سخائی
صفحهٔ ۱ از ۱۵