خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۱۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل از من بُرد و روی از من نهان کردخدا را با که این بازی توان کرد
۲
شب تنهاییَم در قصدِ جان بودخیالش لطف‌هایِ بی‌کران کرد
۳
چرا چون لاله خونین دل نباشم؟که با ما نرگسِ او سر گران کرد
۴
که را گویم که با این دردِ جان‌سوزطبیبم قصدِ جانِ ناتوان کرد؟
صفحهٔ ۱ از ۲