خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۱۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آمد گُل وز آن خوش‌تر نباشدکه در دستت بجز ساغر نباشد
۲
زمانِ خوش‌دلی دریاب و دُر یابکه دایم در صدف گوهر نباشد
۳
غنیمت دان و مِی خور در گلستانکه گُل تا هفتهٔ دیگر نباشد
۴
ایا پُرلعل کرده جامِ زَرّینببخشا بر کسی کش زر نباشد
صفحهٔ ۱ از ۳