خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه هر که چهره برافروخت دلبری داندنه هر که آینه سازد سِکندری داند
۲
نه هر که طَرْفِ کُلَه کج نهاد و تُند نشستکلاه‌داری و آیینِ سروری داند
۳
تو بندگی چو گدایان به شرطِ مزد مکنکه دوست، خود روشِ بنده‌پروری داند
۴
غلامِ همّتِ آن رندِ عافیت‌سوزمکه در گداصفتی کیمیاگری داند
صفحهٔ ۱ از ۳