خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۱۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای تنگ شکر تنگ دل از تنگ دهانتوی سرو چمن پا به گل از سرو چمانت
۲
خرسند شکاری که نشینی به کمینشقربان خدنگی که رها شد ز کمانت
۳
تا آینه از خوبی خود با خبرت کردخود را نگرانی و جهانی نگرانت
۴
مانند تو بر روی زمین نادره‌ای نیستزان خوانده فلک نادرهٔ دور زمانت
صفحهٔ ۱ از ۲