خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۱۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دِلا! بِسوز! که سوزِ تو، کارها بِکُنَدنیازِ نیم‌شَبی، دَفْعِ صَد بَلا بِکُنَد
۲
عِتابِ یارِ پَری‌چِهْرِه، عاشِقانِه بِکَش!کِه یِک کِرِشْمِه، تَلافیِّ صَد جَفا بِکُنَد
۳
زِ مُلْک تا مَلَکوتَش، حِجاب بَردارَنْدهَر آن‌کِه خِدْمَتِ جامِ جَهان‌نَما بِکُنَد
۴
طَبیبِ عِشْق، مَسیحا‌دَم است و مُشْفِق، لیکچو دَرد، دَر تو نَبینَد؛ کِه را دَوا بِکُنَد؟
صفحهٔ ۱ از ۲