خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۱۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن، کیست کز روی
کَرَم، با ما وفاداری کند؟بر جای بدکاری چو من،
یک دم نکوکاری کند؟
۲
اول، بِه بانگِ نای و
نی، آرد به دل، پیغام ویوآن‌گه به یک پیمانه
می، با من وفاداری کند
۳
دلبر که جان فرسود از
او، کام دلم نگْشود از اونومید نتْوان بود از
او، باشد که دلداری کند
۴
گفتم: «گره نگْشوده‌ام،
زان طُرّه تا من بوده‌ام»گفتا: «مَنَش فرموده‌ام،
تا با تو طَرّاری کند»
صفحهٔ ۱ از ۳