خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۱۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در نظربازی ما، بی‌خبران،
حیرانندمن، چنینم که نمودم؛ دگر ایشان دانند
۲
عاقلان، نقطهٔ پرگار وجودند
ولیعشق داند که در این دایره، سرگردانند
۳
جلوه‌گاه رخ او، دیدهٔ
من، تنها نیستماه و خورشید، همین آینه می‌گردانند
۴
عهد ما با لب شیرین‌دهنان
بست خداما، همه، بنده و این قوم، خداوندانند
صفحهٔ ۱ از ۳