خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۳۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من مست می‌پرستم، من رند باده نوشمایمن ز مکر عقلم، فارغ ز قید هوشم
۲
من با حضور ساقی کی توبه می‌نمایممن با وجود مطرب کی پند می‌نیوشم
۳
از می طرب نزاید روزی که من ملولموز نی نوا نخیزد وقتی که من خموشم
۴
با چین طرهٔ او مشک ختن بپاشمبا نقش چهرهٔ او روی چمن بپوشم
صفحهٔ ۱ از ۳