خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۴۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای که هم آغوش یار حور سرشتیعیش ابد کن که در میان بهشتی
۲
صاحب این حسن را سزد که بگویدماه فلک را ، که ما بِهیم و تو زشتی
۳
دل ز تو غافل نگشت یک نفس اماهم نفسش در تمام عمر نگشتی
۴
خون غزالان کعبه ریخته چشمتچون تو ندیدم صنم ، به هیچ کنِشتی
صفحهٔ ۱ از ۳