خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۲۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زهی خجسته زمانی که یار بازآیدبه کامِ غمزدگان غمگُسار بازآید
۲
به پیشِ خیلِ خیالش کشیدم اَبلقِ چشمبدان امید که آن شهسوار بازآید
۳
اگر نه در خمِ چوگان او رَوَد سَرِ منز سر نگویم و سر خود چه کار بازآید
۴
مقیم بر سرِ راهش نشسته‌ام چون گردبدان هوس که بدین رهگذار بازآید
صفحهٔ ۱ از ۲