خلوتی با عبید زاکانی
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲ - در ستایش باده و تخلص به مدح
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز به صحرا رسید کوکبهٔ نوبهارساقی گلرخ بیا بادهٔ گلگون بیار
۲
زان می چون لعل ناب کز مدد او مدامعیش بود بر دوام عمر بود خوشگوار
۳
روح فزائی که او طبع کند شادمانآب حیاتی کز و مست شود هوشیار
۴
همدم برنا و پیر مونس شاه و گدابر همه‌کس مهربان با همه‌کس سازگار
صفحهٔ ۱ از ۹