خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۰ - گر چه در پایان سرودن این اشعار بخود چنین خطاب کرده بود:
مثنویات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لیک اگر پند من آری به گوشمصلحت آن است که مانی خموش
۲
چل شد و درین جهت آمد نشستپیش مبین بیش که افتی به شست
۳
نوبت توبه است ، گرانی مکنروی به پیریست، جوانی مکن
۴
بار خدایا! من غافل ز راز،این ورق ساده که بستم طراز
صفحهٔ ۱ از ۳