خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۲۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هاتفی از گوشهٔ میخانه دوشگفت ببخشند گنه، مِی بنوش
۲
لطفِ الهی بِکُنَد کارِ خویشمژدهٔ رحمت برساند سروش
۳
این خِرَدِ خام به میخانه بَرتا مِیِ لعل آوَرَدَش خون به جوش
۴
گرچه وصالش نه به کوشش دهندهر قَدَر ای دل که توانی بکوش
صفحهٔ ۱ از ۳