خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۷۹ - صفت بهار، و گلگشت شجرهٔ بلند بالش مملکت والا خضر خان طوبی له، در باغ بهشت آسا، و بسوی گلهای کرنه گذشتن، و بوی دوست باز یافتن، و هوش به باد دادن
مثنویات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبا چون باغ را پیرایه نو کرددل بلبل به روی گل گرو کرد
۲
درین موسم که از دل‌های پر سوزبه شسته گرد غم باران نوروز
۳
دل شاه از جدائی ریش ماندهگرفتار هوای خویش مانده
۴
اگر بشنیدی از مرغی نوائیبرآوردی به درد از سینه وائی
صفحهٔ ۱ از ۱۵