خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۳۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیدار شد مُیَسَّر و بوس و کنار هماز بَخت شُکر دارم و از روزگار هم
۲
زاهد برو که طالع اگر طالعِ من استجامم به دست باشد و زلفِ نگار هم
۳
ما عیب کس به مستی و رندی نمی‌کنیملعلِ بُتان خوش است و مِیِ خوشگوار هم
۴
ای دل بشارتی دَهَمَت محتسب نماندو از مِی جهان پُر است و بُتِ میگسار هم
صفحهٔ ۱ از ۴