خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۳۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما زِ یاران چَشمِ یاری داشتیمخود غلط بود آنچه ما پنداشتیم
۲
تا درختِ دوستی بَر کِی دهدحالیا رفتیم و تخمی کاشتیم
۳
گفت‌و‌گو آیینِ درویشی نبودور نه با تو ماجراها داشتیم
۴
شیوهٔ چَشمت فریبِ جنگ داشتما غلط کردیم و صلح انگاشتیم
صفحهٔ ۱ از ۲