خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۴۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به جان پیر خرابات و حق صحبت اوکه نیست در سر من جز هوای خدمت او
۲
بهشت اگر چه نه جای گناهکاران استبیار باده که مستظهرم به همت او
۳
چراغ صاعقه آن سحاب روشن بادکه زد به خرمن ما آتش محبت او
۴
بر آستانه میخانه گر سری بینیمزن به پای که معلوم نیست نیت او
صفحهٔ ۱ از ۲