خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۴۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خط عذار یار که بگرفت ماه از اوخوش حلقه‌ای‌ست لیک به دَر نیست راه از او
۲
ابروی دوست گوشهٔ محراب دولت استآن جا بمال چهره و حاجت بخواه از او
۳
ای جرعه‌نوش مجلس جم! سینه پاک دارکآیینه‌ای‌ست جام جهان‌بین که آه از او
۴
کردار اهل صومعه‌ام کرد مِی‌پرستاین دود بین که نامهٔ من شد سیاه از او
صفحهٔ ۱ از ۳