خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۴۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عیشم مدام است، از لعل دل‌خواهکارم به کام است، الحمدلله
۲
ای بخت سرکش! تنگش به بَر کشگه جام زرکش، گه لعل دل‌خواه
۳
ما را به رندی، افسانه کردندپیران جاهل، شیخان گمراه
۴
از دست زاهد، کردیم توبهو از فعل عابد، استغفرالله
صفحهٔ ۱ از ۲