خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۴۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن غالیه‌خط گر سوی ما نامه نوشتیگردون ورق هستی ما درننوشتی
۲
هر چند که هجران ثمر وصل برآرددهقان جهان! کاش که این تخم نکِشتی
۳
آمرزش نقد است کسی را که در این جایاری‌ست چو حوری و سرایی چو بهشتی
۴
در مصطبهٔ عشق تنعم نتوان کردچون بالش زر نیست، بسازیم به خشتی
صفحهٔ ۱ از ۲