خلوتی با شهریار
غزل شمارهٔ ۱۴۵ - زندانی خاک
گزیدهٔ غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه عقلی و نه ادراکی و من خود خاک و خاشاکیچه گویم با تو کز عزت ورای عقل و ادراکی
۲
نه مشکاتم که مصباح جمال عشقم افروزدچه نسبت نور پاکی را به چون من خاک ناپاکی
۳
بدین سیل سرشکم آتش دوزخ چه خواهد کردگرفتم با چو من کم‌آبرویی هم غضبناکی
۴
نه آتش هم به چندین سرکشی خاکستری گرددپس از افتادگی سر وامگیر ای نفس کز خاکی
صفحهٔ ۱ از ۳