خلوتی با عطار
شمارهٔ ۳۴
باب دوازدهم: در شكایت از نفس خود
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مسکین دل من تخم طلب کاشته بودعمری عَلَمِ عِلْم برافراشته بود
۲
از هرچه که پنداشته بود او همه عمرفی الجمله چه گویم، همه پنداشته بود
صفحهٔ ۱ از ۱