خلوتی با عطار
شمارهٔ ۳۰
باب چهاردهم: در ذَمّ دنیا و شكایت از روزگار غدّار
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بگرفت ز نااهل جهانی غم ازینمردن به از آنکه صحبتش ماتم ازین
۲
با نااهلی اگر بهشتی بودمدوزخ طلبم که آن عقوبت کم ازین
صفحهٔ ۱ از ۱