خلوتی با عطار
شمارهٔ ۲۰
باب شانزدهم: در عزلت و اندوه و درد وصبر گزیدن
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر همچو فلک سالک پیوسته شویآخر چو زمینِ پست بنشسته شوی
۲
ای بس که دویدم من و عشقش میگفت:آهسته تَرَک! که زود آهسته شوی
صفحهٔ ۱ از ۱