خلوتی با عطار
شمارهٔ ۱۲
باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای پشت بداده رفته هم روز نخستبرخیز که این گریهٔ ابر از غم تست
۲
تا ابر بهار خاک پای تو بشستبر خاک تو سبزه همچو خطّ تو برُست
صفحهٔ ۱ از ۱
باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان