خلوتی با عطار
شمارهٔ ۳۸
باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از گریهٔ زار ابر، گل تازه و پاکخندان بدمید دامن خود زده چاک
۲
زان میگریم چو ابر بر خاک تو زارتا بو که چو گل شکفته گردی از خاک
صفحهٔ ۱ از ۱
باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان