خلوتی با عطار
شمارهٔ ۲۷
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دل! تو چو مردان به رهِ پرخطریزان درویشی که از خطر بی خبری
۲
بسیار برفتی نرسیدی جاییوین نادرهتر که همچنان در سفری
صفحهٔ ۱ از ۱
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن