خلوتی با عطار
شمارهٔ ۳۱
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل در ره او تصرّف خویش ندیدیک ذرّه در آن راه پس و پیش ندید
۲
آنجا چو فروماندگی لایق بودچیزی ز فروماندگی بیش ندید
صفحهٔ ۱ از ۱
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن