خلوتی با عطار
شمارهٔ ۳۵
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دل بندی بس استوارت افتادناخورده می عشق، خمارت افتاد
۲
اندیشه نمیکنی و درکار شدیباری بنگر که با که کارت افتاد!
صفحهٔ ۱ از ۱
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن