خلوتی با عطار
شمارهٔ ۱۶
باب چهل و نهم: در سخن گفتن به زبان پروانه
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پروانه به شمع گفت: غم بیشستیگر سوز من و تو را نه در پیشستی
۲
هرچند سرِ منت نبودست دمیای کاش که یک دمت سرِ خویشستی
صفحهٔ ۱ از ۱
باب چهل و نهم: در سخن گفتن به زبان پروانه