خلوتی با عطار
بخش ۳ - الحكایة و التمثیل
بخش دهم
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عاشقی می‌مرد چون دل زنده داشتلاجرم چون گل لبی پرخنده داشت
۲
سایلی گفتش که این خنده ز چیست؟خاصه در وقتی که می‌باید گریست؟
۳
گفت با معشوق خود چون عاشقممی‌زنم یک دم که صبحی صادقم
۴
صبح را خنده صواب آید صوابکاو درون سینه دارد آفتاب
صفحهٔ ۱ از ۳