خلوتی با عطار
بخش ۱۵ - الحكایة و التمثیل
بخش بیست و هفتم
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیدلی از خویش دست افشانده بودتنگدل از دست تنگی مانده بود
۲
چون برو شد دور بی برگی درازرفت سوی مسجدی دل پر نیاز
۳
روی را در خاک میمالید زارهمچو زیر چنگ مینالید زار
۴
زار میگفت ای سمیع و ای بصیرزود دیناری صدم ده بی زحیر
صفحهٔ ۱ از ۴