خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بررهگذر نفحهٔ یار است دل ما خرّم تر از ایام بهار است دل ما
۲
از غیب رسد قافلهٔ تازه بتازه آن قافله را راهگذار است دل ما
۳
روشنتر از آئینه و آب و مه و مهر استپاکیزه ز زنگار و غبار است دل ما
۴
خالی نبود یکنفس از حور سرشتی پیوسته نگارش بکنار است دل ما
صفحهٔ ۱ از ۲