خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دوای درد بیدرمان ما وی شفای علت نقصان ما
۲
آتشی از عشق خود در ما زدی تا بسوزی هم دل و هم جان ما
۳
آتشی خوشتر زآب زندگی کان بود هم جان و هم ایمان ما
۴
صدهزار احسنت ای آتش فروز خوش بسوزان منتت برجان ما
صفحهٔ ۱ از ۳