خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۱۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم با گلرخان تا خو گرفتست ز گلزار حقیقت بو گرفتست
۲
زمهروئی کتابی پیش دارد بمعنی انس و با خط خو گرفتست
۳
زحسن بیوفا میخواند آیات رهی از لا بالا هو گرفتست
۴
بهنگام نمازش رو بحق استولیکن قبله زان ابرو گرفتست
صفحهٔ ۱ از ۳