خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پای تا سر همه ام در غمت اندیشه شدست زدن تیشه بر این کوه مرا پیشه شدست
۲
خواهش من دگر و آنچه تو خواهی دگرست نخل امید مرا غیرت تو تیشه شدست
۳
هر نهالی که خیال قد و بالای تو گشت ریشهٔ شد بدل اکنون همه دل ریشه شدست
۴
دم بدم در دلم از غصه نهالی کارماز درخت غم تو باغ دلم بیشه شدست
صفحهٔ ۱ از ۳