خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۱۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش از من رمیده می‌رفتدامان ز کفم کشیده می‌رفت
۲
می‌رفت و مرا به حسرت از پیدریا دریا ز دیده می‌رفت
۳
می‌رفت به ناز و رفته‌رفتهآرام دل رمیده می‌رفت
۴
می‌رفت و دل شکسته از پینالان نالان تپیده می‌رفت
صفحهٔ ۱ از ۴