خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۴۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا در رخت دید سیمای آتششد این دل من مأوای آتش
۲
از عشق نامی من می‌شنیدمکی دیده بودم در پای آتش
۳
از رشک رویت وز رشک خویتسوزد سراپا اجزای آتش
۴
زلف سیاهت بر روی ماهتمانند دودیست بالای آتش
صفحهٔ ۱ از ۲