خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۴۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
توشه عام و بنده بنده خاصخدمتت را غلام با اخلاص
۲
گر نوازیم از خواص شومور کشی در غمم ز خاص الخاص
۳
هر که در چون تو شاهدی دل بستتا سر و جان بتاخت نیست خلاص
۴
دو جهان شد مسخر حکمتتا که بر وحدت تو باشد ناص
صفحهٔ ۱ از ۳