خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۴۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غم با دلت آشناست ای فیضجانت هدف بلاست ای فیض
۲
هر درد و غمی که روز و شب زادبر جان و دلت قضاست ای فیض
۳
هر فتنه که از سپهر آیداندر سر تست جایش ای فیض
۴
خم و دردی که از حبیبتبی مرهم و بی دواست ای فیض
صفحهٔ ۱ از ۲