خلوتی با سلمان ساوجی
قطعه شمارهٔ ۱۲۴
قطعات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شاها از میان جان و دل بیگاه و گاه من دعایت با دعای قدسیان پیوسته‌ام
۲
با وجود ابر احسانت که بر من فایض است راستی از منت دور فلک وارسته‌ام
۳
ای خداوندی که رنگ و بوی بزمت چون بدید گفت گل بر خود چه می‌خندی که اینجا دسته‌ام
۴
درد چشمی ناگهانم خاست و اندر خانه‌ای تنگ و تاری همچو چشم خویشتن بنشسته‌ام
صفحهٔ ۱ از ۲