خلوتی با سلمان ساوجی
بخش ۸۷ - غزل
جمشید و خورشید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باد صبا به گرد سمندش نمی‌رسدسرو سهی به قد بلندش نمی‌رسد
۲
بر مَه شکسته طرف کلاه است ازین سبباز چشم آفتاب گزندش نمی‌رسد
۳
گرد سمند او به فلک نمی‌رسد ولیخنگ فلک به گرد سمندش نمی‌رسد
۴
پایم به بند زلف گرفتار کرده استدردا که دست بنده به بندش نمی‌رسد
صفحهٔ ۱ از ۴