خلوتی با اقبال لاهوری
بخش ۴۶ - این دل که مرا دادی لبریز یقین بادا
زبور عجم
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این دل که مرا دادی لبریز یقین بادااین جام جهان بینم روشن تر ازین بادا
۲
تلخی که فرو ریزد گردون به سفال مندر کام کهن رندی آنهم شکرین بادا
صفحهٔ ۱ از ۱