خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما رشتهٔ سازیم، مپرس از ادب ماصد نغمه سرودیم و نشد باز لب ما
۲
چون مردمک، آیینهٔ جمعیت نوریمدر دایرهٔ صبح نشسته‌ست شب ما
۳
بی‌تابی دل آتش سودای که دارد؟تبخال به خورشید رسانده‌ست تب ما
۴
هستی چو عدم زین من و ما هیچ نداردبی‌نشئه بلند است دماغ طرب ما
صفحهٔ ۱ از ۳