خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رنگ شوخی نیست در طبع ادب‌تخمیر ماحلقه می‌سازد صدا را نسبت زنجیر ما
۲
مزرع بی‌حاصل جسم آبیار عیش نیستناله باید کاشتن در خاک دامنگیر ما
۳
بی‌سبب چون سایه پامال دو عالم عبرتیمخواب کو تا مخملی بافد به خود تعبیر ما
۴
نسخهٔ جمعیت دل گر به این آشفتگی‌ستنیست ممکن لب به‌هم آوردن از تقریر ما
صفحهٔ ۱ از ۳