خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرجا روی ای ناله سلامی ببر از مایادش دل ما برد به جای دگر از ما
۲
امید حریف نفس سست‌عنان نیستما را برسانید به او پیش‌تر از ما
۳
دل را فلک آخر به گدازی نپسندیدهیهات! چه بر سنگ زد این شیشه‌گر از ما
۴
تا کی هوس‌آوارهٔ پرواز توان زیست؟یارب که جدا کرد سر زیر پر از ما؟
صفحهٔ ۱ از ۳