خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بود بی‌مغزسرتند خروش میناامشب از باده به جا آمده هوش مینا
۲
وقت‌آن شدکه به دریوزه شود سر خوش ناز کاسهٔ داغ من ازپنبهٔ گوش مینا
۳
زندگی کردن، مار به خم عجزکشید باده، زنار وفا بست به دوش مینا
۴
تانفس هست‌به‌دل زمزمهٔ شوق رساست گم نسازد اثر باده، خروش مینا
صفحهٔ ۱ از ۳