خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۳۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همیشه سنگدلانند نامدار طربز خنده نقش نگین را به‌هم نیاید لب
۲
زبان حاسد و تمهید راستی غلط استکجی بِدر نتوان برد از دم عقرب
۳
سواد فقر اثر مایهٔ صفای دل استچو صبح پاک‌نما چهره‌ای به دامن شب
۴
به غیر عشق نداریم هیچ آیینیگزیده‌ایم چو پروانه سوختن مذهب
صفحهٔ ۱ از ۴