خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۵۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل از غبارِ نفس زخمِ خفته در نمک استز موجِ پیرهن این محیط پر خسک است
۲
بهارِ رنگِ جهان جلوهٔ خزان داردبقم درین چمن حادثاتِ اسپرک است
۳
ز اهلِ صومعه اکراه نیست مستان راکه ترش‌روییِ زاهد به بزمِ می نمک است
۴
ز عرضِ شیشه تهی نیست نسخهٔ تحقیقتو آنچه کرده‌ای از خویش انتخاب شک است
صفحهٔ ۱ از ۴